English
Her tenisçinin yolculuğunda tuhaf bir an vardır.
Başlangıçta tenis oynarsınız ve kaybetseniz bile hala gülümseyebilirsiniz.
Sonra bir şey değişir.
Tenis önemli hale gelir.
Ve bir anda kaybetmek artık eğlenceli gelmez.
Yakın zamanda Iga Swiatek’in çok samimi bir yorumunu okudum.
Ona basit bir soru sorulmuştu:
“Bir maç kaybettikten sonra hala eğlenebilir misin?”
Cevabı oldukça netti:
“Kaybettiğimde eğlenemem.”
Bunu gülümseyerek söyledi ama pek çok tenisçinin hemen anlayacağı bir içtenlikle.
Kariyerinin başında durum farklıydı.
2019’da Naomi Osaka ile oynadığı maçı hatırlıyordu.
Maçı kaybetmişti.
Ama yine de mutluydu.
Çünkü o büyük stadyum kortunda oynamak bile başlı başına inanılmaz bir deneyimdi.
Sonra bir şey değişir.
Zamanla stadyumlar büyüsünü kaybeder.
Onlar artık çalıştığınız yer haline gelir.
Maçlar bir deneyim olmaktan çıkar.
Bir sorumluluğa dönüşür.
Ve bu olduğunda, kaybetmeye bakışınız da değişir.
BİRÇOK OYUNCUNUN YANLIŞ ANLADIĞI ŞEY
Birçok oyuncu kaybettikten sonra kötü hissettiğinde bir sorun olduğunu düşünür.
Kendi kendine şöyle der:
“Bunu daha hafife almalıyım.”
“Hala eğlenebilmeliyim.”
Ama bu düşünce çoğu zaman daha fazla hayal kırıklığı yaratır.
Çünkü gerçekten önemsediğiniz bir şeyi kaybettiğinizde…
acıtır.
Bu çok normaldir.
Bu bir zihinsel zayıflık değildir.
Aksine, sporun sizin için önemli olduğunun bir işaretidir.
Büyük sporcular kayıplara kayıtsız kalmaz.
Onları derinden hissederler.
Fark, sonrasında ne yaptıklarıdır.
HER OYUNCUNUN YAŞADIĞI BİR GEÇİŞ
Başlangıçta tenis bir keşiftir.
Her turnuva bir maceradır.
Her kort yenidir.
Her maç bir deneyimdir.
Sonra bir an gelir ve tenis kimliğinizin bir parçası olur.
Artık sadece oynamak için oynamazsınız.
Oynarsınız çünkü:
gelişmek istersiniz,
bir şey kanıtlamak istersiniz,
kazanmak istersiniz.
Ve işte o anda içsel bir çatışma ortaya çıkar.
Tenisi seversiniz.
Ama kaybetmekten nefret edersiniz.
HATIRLANMASI GEREKEN ÖNEMLİ BİR ŞEY
Bir mağlubiyetten sonra kendinizi mutlu hissetmeye zorlamak zorunda değilsiniz.
Bu gerçekçi değildir.
Daha sağlıklı bir yaklaşım üç aşamayı kabul etmektir:
1) Hayal kırıklığı
2) Değerlendirme
3) Yeniden çalışma
Birçok oyuncu ilk aşamayı atlamaya çalışır.
Ama hayal kırıklığı sürecin bir parçasıdır.
Bu, içinizde hala bir hedef ve hırs olduğunu gösterir.
KÜÇÜK BİR ZİHİNSEL EGZERSİZ
Bir sonraki mağlubiyetinizden sonra şunu deneyin.
On dakika ayırın ve üç şey yazın:
1) İyi yaptığınız bir şey
2) Geliştirebileceğiniz bir şey
3) Bir sonraki maçta denemek istediğiniz bir şey
Sadece üç madde.
On değil.
Yirmi değil.
Amaç çok basit:
Bir mağlubiyeti duygusal bir yükten faydalı bir bilgiye dönüştürmek.
BİRÇOK OYUNCUNUN GEÇ KEŞFETTİĞİ GERÇEK
Tenis keyifli bir spor değildir çünkü sürekli kazanırsınız.
Anlamlıdır çünkü zor bir şeyin peşinden koşarsınız.
Gelişimin.
İlerlemenin.
Kendinizin en iyi versiyonuna ulaşmanın.
Ve bu yolculukta mağlubiyetler asla tamamen ortadan kalkmaz.
Ama anlamları değişir.
Artık hikayenin sonu olmazlar.
Sürecin bir parçası haline gelirler.
Hatta altı kez Grand Slam şampiyonu olmuş bir oyuncu için bile.
Federico Coppini
Mental Coach & Tennis Coach
Founder – Coppini Tennis Academy
THE MOMENT TENNIS STOPS BEING JUST FUN
There is a strange moment in every player’s journey.
At the beginning you play tennis and you can still smile even after losing.
Then something changes.
Tennis becomes important.
And suddenly losing doesn’t feel fun anymore.
Recently I read a very honest comment from Iga Swiatek.
She was asked a simple question.
“Can you still have fun after losing a match?”
Her answer was very direct.
“When I lose, I can’t have fun.”
She said it with a smile, but with a sincerity that many players immediately recognize.
At the start of her career it was different.
She remembered playing Naomi Osaka in 2019.
She lost the match.
But she was still happy.
Because simply being on that big stadium court felt incredible.
Then something changes.
With time, stadiums stop feeling magical.
They become your workplace.
Matches stop being experiences.
They become responsibility.
And when that happens, your relationship with losing changes.
The problem many players misunderstand
Many players believe something is wrong if they feel bad after losing.
They think:
“I should take it more lightly.”
“I should still have fun.”
But this idea often creates even more frustration.
Because when you truly care about something, losing hurts.
That’s normal.
It’s not a mental weakness.
It’s a sign that the sport matters to you.
Great athletes are not indifferent to losing.
They feel it deeply.
The difference is what they do next.
A transition every player experiences
At first tennis is exploration.
Every tournament is an adventure.
Every court feels new.
Every match is experience.
Then a moment arrives when tennis becomes identity.
You don’t play just to play anymore.
You play to improve.
To prove something.
To win.
And that’s when the inner conflict appears.
You love tennis.
But you hate losing.
Something important to remember
You don’t need to force yourself to feel happy after a loss.
That’s not realistic.
A healthier approach is to accept three phases.
1) Disappointment
2) Reflection
3) Return to work
Many players try to skip the first phase.
But disappointment is part of the process.
It’s the signal that ambition lives inside you.
A small mental exercise
After your next loss, try this.
Take ten minutes and write three things.
1) One thing you did well.
2) One thing you can improve.
3) One thing you want to try in the next match.
Only three points.
Not ten.
Not twenty.
The goal is simple:
to transform a loss from emotional weight into useful information.
A truth many players discover late
Tennis is not enjoyable because you always win.
It becomes meaningful because you are chasing something difficult.
Growth.
Improvement.
The best version of yourself.
And in that journey, losses never disappear.
But their meaning changes.
They stop being the end of the story.
They become part of the process.
Even for a six-time Grand Slam champion.
by Federico Coppini
Mental Coach & Tennis Coach
Founder – Coppini Tennis Academy